Waarom on-premise ertoe doet voor gegevens van in beslag genomen apparaten

Er is een versie van het cloudargument die een on-premise-uitrol als nostalgie behandelt. Moderne infrastructuur is veiliger dan de meeste organisaties zelf kunnen beheren, zo luidt de redenering, en een laboratorium dat op eigen servers aandringt, beschermt een gevoel en niet de gegevens.

In de meeste sectoren is dat argument grotendeels juist. In deze mist het wat de gegevens zijn.

Wat er werkelijk op het apparaat staat

Een in beslag genomen telefoon bevat niet de gegevens van een verdachte. Hij bevat het privéleven van iedereen die ooit met die persoon communiceerde: hun berichten, hun foto’s, hun locaties, hun medische afspraken, hun relaties. De meesten van die mensen worden van niets verdacht en zullen nooit te weten komen dat hun gesprekken zijn onderzocht.

Een laboratorium houdt dat materiaal onder een wettelijke bevoegdheid die voor één zaak en één doel is verleend. Alles over de manier waarop het wordt behandeld, volgt daaruit: wie het mag zien, hoe lang het wordt bewaard, wat er daarna mee gebeurt. Het kopiëren naar infrastructuur die de dienst niet beheerst, is geen technische beslissing. Het is een beslissing over de reikwijdte van een machtiging, en in verscheidene Europese rechtsgebieden is die eenvoudigweg niet beschikbaar.

Drie beperkingen, en slechts één ervan is technisch

Juridisch. De bevoegdheid waaronder bewijs in beslag is genomen, voorziet zelden in overdracht aan een commerciële derde. Waar verwerking door een derde überhaupt is toegestaan, vereist die doorgaans een specifieke rechtsgrond, een contract met vastgelegde voorwaarden, en een beoordeling. Sommige diensten zullen dat werk doen. Vele zullen concluderen dat het voor een hulpmiddel de moeite niet loont, en zij vellen een rationeel oordeel.

Jurisdictioneel. Een Europese publieke autoriteit die een clouddienst beoordeelt, moet overwegen of een buitenlands rechtsinstrument openbaarmaking kan afdwingen van gegevens die de aanbieder houdt, ongeacht waar de servers staan. Hierover is uitvoerig gedebatteerd, en het is niet tot ieders tevredenheid beslecht. Voor een autoriteit die strafrechtelijk bewijs behandelt, wordt een onbeslechte vraag van die aard doorgaans als een nee behandeld.

Operationeel. Een aanzienlijk aantal forensische laboratoria werkt op geïsoleerde netwerken. Niet als beleidsvoorkeur, maar als architectuur: het onderzoeksnetwerk heeft geen route naar het internet, omdat dat de eenvoudigste manier is om verscheidene andere eigenschappen tegelijk te garanderen. Software die een verbinding vereist, ook voor de licentie, kan daar helemaal niet worden geïnstalleerd.

Dat laatste punt verdient aandacht, omdat leveranciers het het vaakst laat ontdekken. Een licentiecontrole die niet kan werken zonder de server van de leverancier, is in de meeste markten een klein implementatiedetail. Hier maakt die het product onbruikbaar, en ze komt meestal aan het licht tijdens de installatie en niet tijdens de inkoop.

Wat on-premise moet betekenen om iets waard te zijn

De term is verwaterd. Een product dat als on-premise wordt beschreven en een uitgaande verbinding vereist voor authenticatie, modelinferentie, telemetrie of updates, is een cloudproduct met een lokale component.

De eigenschappen die het controleren waard zijn, zijn specifiek:

• Werkt het zonder internetverbinding, voor onbepaalde tijd, ook na een herstart?
• Is er überhaupt een uitgaande verbinding, ook voor de licentie en voor crashrapportage, en blijft de software werken wanneer die wordt geblokkeerd?
• Waar vindt AI-inferentie plaats, en als die lokaal is, zijn de modelgewichten aanwezig in het installatiepakket of worden ze opgehaald?
• Kan de leverancier de uitrol bereiken voor ondersteuning, en zo ja, via welke route?
• Wat gebeurt er bij verlenging als het netwerk nooit is verbonden?

Elk daarvan heeft een ja- of nee-antwoord dat tijdens een demonstratie kan worden geverifieerd. De betrouwbaarste test duurt tien seconden: trek de netwerkkabel eruit en werk door.

Het argument van de tweede orde

Soevereiniteit wordt doorgaans gepresenteerd als een defensieve eis, een vakje dat moet worden aangevinkt. Ernaast staat een commercieel argument dat harder aankomt bij een financieel directeur dan bij een beveiligingsfunctionaris.

Een uitrol die lokale modellen draait op de eigen hardware van de klant, waarbij de modellen vervangbaar zijn, draagt geen blootstelling aan de prijs, de beschikbaarheid of de voorwaarden van één AI-leverancier. De leverancier kan zijn prijzen verdrievoudigen, zijn beleid voor aanvaardbaar gebruik wijzigen, de markt verlaten of onder een exportbeperking vallen, en de uitrol blijft precies werken als voorheen.

Voor een publieke autoriteit die een begroting voor vijf jaar plant, is dat geen abstract voordeel. Het is het verschil tussen voorspelbare kosten en een afhankelijkheid van een commerciële relatie die niemand in de dienst beheerst.

Waar het cloudargument werkelijk juist is

Niets hiervan maakt een clouduitrol onlegitiem. Waar een dienst gegevens van in beslag genomen apparaten bij een derde mag plaatsen en heeft besloten zich daarbij op zijn gemak te voelen, is gehoste infrastructuur vaak beter beheerd dan die van een klein laboratorium, en de kosten zijn doorgaans lager.

Het falen is niet het kiezen van de cloud. Het falen is een product dat alleen die aanbiedt, verkocht aan een markt waarin een groot deel van de kopers structureel niet ja kan zeggen. Die beperking zal niet versoepelen, en een laboratorium dat bewijs niet in een omgeving van een derde kan plaatsen, is geen niche. In Europa is het het grootste deel van de markt.